Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων οι οποίοι, ακόμα και στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε, αποσκοπούν στην εξέλιξη του ανθρώπου και στην πνευματική του ανάπτυξη. Η βάση μας είναι το νησί της Κρήτης. Στόχος μας είναι να δημιουργήσουμε ένα χώρο ενημέρωσης και ενασχόλησης με θέματα εσωτερικής φιλοσοφίας και πνευματικής αναζήτησης με σεβασμό στην ελευθερία της σκέψης και στην εσωτερική παράδοση με την οποία μας έχει κληροδοτήσει η ανθρωπότητα.

Image



Π ρ ό λ ο γ ο ς

Το βιβλίο αυτό περιγράφει με τον πλέον αυστηρό ιστορικό τρόπο τα γεγονότα που σηματοδότησαν την εμφάνιση των Τύπων Misraim και Memphis στο διεθνές Τεκτονικό στερέωμα και την πορεία τους έως σήμερα.

Δυστυχώς, όπως είναι γνωστό, ο Τεκτονισμός, αν και συνέχεια των Αρχαίων μυστηρίων, χρησιμοποιήθηκε από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του (στη σύγχρονη εποχή), για σκοπούς αλλότριους της πραγματικής αποστολής του. Αποστολής του που είναι η επάνοδος του Ανθρώπου στην αρχέγονη πνευματικότητα, η λύτρωσή του από τα δεσμά των ελαττωμάτων του και η ανάδειξη των αξιών εκείνων που θα του επιτρέψουν να γίνει Κύριος και Βασιλέας του εαυτού του, κύτταρο μιάς κοινωνίας που αναζητά απεγνωσμένα την έξοδό της από τα δεσμά που οι εγωϊστικές και ανταγωνιστικές επιλογές της δημιούργησαν.

Όλοι οι Τεκτονικοί Τύποι που πέρασαν από την ανθρωπότητα, (πάνω από 20) συνετέλεσαν τα μέγιστα σε αυτό το έργο. Όμως οι περισσότερες εφαρμογές τους αλλοιώθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν για την προσωπική φιλοδοξία των συμμετεχόντων, αντί για τους σκοπούς για τους οποίους φτιάχτηκαν. Δεν γλύτωσαν από αυτές τις απόπειρες και οι πολύ Παραδοσιακοί Τύποι Misraim και Memphis. Ευτυχώς, όπως στο βιβλίο αυτό περιγράφεται, η σπίθα έμεινε αναμμένη. Και εξακολουθεί και σήμερα να φωτίζει, να εμπνέει και να δημιουργεί ελπίδα.

Share:

Συχνά αναρωτιέμαι…Από πότε γίναμε έτσι; Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι πεσιμιστικό, αντιθέτως! Μεγαλώνοντας το παρατήρησα αυτό, η σκέψη που είναι προσανατολισμένη στην αναζήτηση αντιμετωπίζεται από τον σύγχρονο “πολιτισμό” ως κάποιου είδους παράνοια ή κατάθλιψη “τι τα θες και τα σκαλίζεις;” , “εδώ είναι ο πραγματικός κόσμος και έχουμε δουλειές να κάνουμε” “ωραία είναι αυτά μωρέ αλλά εγώ δεν έχω χρόνο..” , “δεν αλλάζει τίποτα άδικα παιδεύεσαι” , “καλά τα λες εσύ αλλά δεν τα κάνει κανείς” και άλλα πολλά. Ε λοιπόν, φίλοι μου, αυτή η λογική με αφήνει άναυδο. Από πότε είναι αποδεκτό να αναγνωρίζουμε μεν το ορθό να πράττουμε δε το λάθος; Από πότε έχει περισσότερη σημασία η δουλειά που κάνουμε και όλες οι άλλες δραστηριότητες που καταπιανόμαστε από τα υπαρξιακά μας ερωτήματα; Ήρθαμε από την άβυσσο του αγνώστου, από μια μακρινή ίσως καταγωγή που τώρα δεν μπορούμε να ανακαλέσουμε στη μνήμη μας, λάβαμε το δώρο της συνείδησης και πλέον ζούμε όλοι σαν να ξέρουμε ακριβώς που βαδίζουμε και το μόνο που μένει είναι να πηγαίνουμε στη δουλειά μας μέχρι να πεθάνουμε και εντωμεταξύ άντε να πάρουμε και καμία καλύτερη θέση ή να γίνουμε αρεστοί στον περίγυρο μας. Μήπως εσείς ξέρετε προς τα που βαδίζουμε ως μονάδες, ως σύνολο, ως ανθρωπότητα; Είμαστε πραγματικά παρανοϊκοί όταν δεν αναζητούμε τον λόγο που ήρθαμε στη ζωή και τον σκοπό μας και εμείς το έχουμε αντιστρέψει: Όποιος αναζητά την αλήθεια είναι τρελός.

Μια δεύτερη απορία μου είναι η εξής: Άραγε πόσοι από εσάς έχουν εσωτερικές ανησυχίες αλλά τις κρύβουν για να αποφύγουν τον κόλαφο της κοινωνίας; Γιατί πολλές φορές είδα σε ανθρώπους που συζήτησα σκιρτήματα ενός αναζητητή που δυστυχώς έμαθε να κρύβεται για να μην φανεί διαφορετικός. Δεν σας κρύβω άλλωστε ότι και εγώ σκέφτηκα μια στιγμή πριν γράψω αυτό το κείμενο αλλά έπειτα είπα ότι έστω και ένας άνθρωπος που έχει δίψα για ζωή και αναζήτηση αλλά φοβάται μήπως είναι υπερβολικά διαφορετικός από τον περίγυρο του έχει πραγματικά περισσότερη αξία για εμένα από όλους τους υπόλοιπους που θα με περιγελάσουν. Μάθε λοιπόν, άγνωστε ίσως φίλε μου, πως δεν είσαι διαφορετικός: όλοι μέσα μας τα ίδια κουβαλάμε, άσχετα από το πόσο κουλ θέλουμε να δείχνουμε στους γύρω μας. Έχουμε αγωνίες, δίψα για γνώση, φόβους, όνειρα κρυμμένα που τα ταΐζουμε με ύλη. Και ο εντός μας άνθρωπος λιμοκτονεί. Αρκετά κρύφτηκε το Φως της αναζήτησης στον Μεσαίωνα που ζούμε και ο οποίος μας έχει κατακλύσει με αυτή την ψευτοκουλτούρα της αηδίας που χωρίζει τους ανθρώπους με ένα ανήλεο ανταγωνισμό: είμαι πλουσιότερος, πήγα καλύτερες διακοπές, είμαι πιο όμορφος, έχω περισσότερα λαικ και άλλα. Ας μην γίνομαι γραφικός όμως. Δεν θέλω να αναλωθώ εκεί γιατί έτσι θα ξέφευγα από την ουσία που δεν είναι η γκρίνια, μία νέα μορφή ανταγωνισμού γεννάται εκεί που χωρίζει εκ νέου, σε σκεπτόμενους και μη σκεπτόμενους. Όλοι είμαστε μία οικογένεια και δεν θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει περισσότερο ένας περαστικός από τον καλύτερο μας φίλο ή τον συγγενή μας. Δεν με νοιάζει σε πια κατηγορία ανήκεις λοιπόν γιατί εγώ μόλις σε έβαλα σε μία κατηγορία που τις ενώνει όλες και αυτή είναι η ανθρωπότητα.

Ας πάμε στην ουσία λοιπόν. Δεν θεωρείτε και εσείς πως πρέπει να αλλάξει κάτι στην πορεία μας; Είστε ικανοποιημένοι με τις προοπτικές που ανοίγονται μπροστά μας και για τις μέλλουσες γενιές; Μικροί δεν είχαμε τόσες απορίες για τον Κόσμο, για το Διάστημα; Τώρα γιατί σταματήσαμε να ρωτάμε ρε παιδιά; Δεν θέλετε να ξέρετε τι γίνεται σε άλλους γαλαξίες; Δεν θέλετε να ξέρετε πως μας επηρεάζουν όλα αυτά; Τι είναι τα ζώα, τα φυτά, οι άνθρωποι; Τι βάθος έχουμε μέσα μας; Η ψυχοσύνθεση μας είναι τόσο πολύπλοκη που συνιστά ένα σύμπαν από μόνη της… Η σύγχρονη ζωή μας τραβά σαν μία δίνη με όλα αυτά τα “γούστα” που μας προτείνει, αλλά εμείς πρέπει να πετάξουμε με τα φτερά της αγάπης για το σύνολο, για τη γνώση, για την πρόοδο, για την α-λήθεια που αφυπνίζει. Εγώ αν δεν μάθω το γιατί της ύπαρξης μου δεν θα ησυχάσω πάντως. Αρκετά κοιμήθηκα στον λήθαργο του φαίνεσθαι. Αρκετά κοιμηθήκαμε στον λήθαργο του φαίνεσθαι. Επειδή ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΓΙΝΑΜΕ ΕΤΣΙ…

Share:

Στην εποχή μας, μία εποχή που έχει ως χαρακτηριστικό γνώρισμα το διαδίκτυο, τα ηλεκτρονικά βιβλία, τις ηλεκτρονικές ομιλίες και τόσα άλλα ο εσωτερισμός τείνει να γίνει κάτι το… εξωτερικό! Η κριτική σκέψη έχει αδρανήσει από το πλήθος των πληροφοριών που λαμβάνουμε καθημερινά σε ανυπολόγιστους όγκους και η ζωή τρέχει με καλπάζοντες ρυθμούς. Δεν αφομοιώνουμε, δεν κατανοούμε εις βάθος και έτσι δεν φιλτράρουμε τίποτα. Αυτή η “γνώση”, που απέχει πολύ από το να είναι κτήμα μας καθώς λαμβάνεται εξωτερικά, καταλήγει να αναπαράγεται και τελικά να γίνεται αποδεκτή ως δήθεν κατανόηση, αυξάνοντας μονάχα τον εγωισμό και την έπαρση μας. Στον κρίσιμο λοιπόν καιρό τον οποίο διανύουμε ως ανθρωπότητα θα πρέπει να προβούμε σε αλλαγές ριζικές και ουσιώδεις. Διότι το περιβάλλον, οι ανθρώπινες σχέσεις, η σχέση με τον εαυτό μας και η εν γένη κατάσταση που έχουμε περιέλθει δείχνει μία αποδιοργάνωση και μάλιστα κλιμακούμενη. Ο άνθρωπος όμως κρύβει μέσα του ένα μεγαλείο και μια θεία καταγωγή. Η κατάσταση μπορεί να είναι κρίσιμη όμως δεν είναι μη αναστρέψιμη και η απελπισία, αδελφική φίλη της μεμψιμοιρίας και της αδράνειας, δεν πρέπει να μας καταβάλλει. Είναι εύκολο να λέμε τι είναι άσχημο και πως τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι καλύτερα· λοιπόν ας εργαστούμε ατομικά και συλλογικά για να αλλάξουμε την χαοτική κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο. Αυτό είναι το σύνθημα του υγιή ανθρώπου, του ανθρώπου της δράσης και αυτό είναι και το σύνθημα του τέκτονα! Ποια είναι λοιπόν η “εργασία” που επιτελεί ένας σύγχρονος τέκτονας;

Γιατί άραγε ένας άνθρωπος που ενδιαφέρεται για αυτοβελτίωση, και μέσω αυτής για την βελτίωση του συνόλου, να ασχοληθεί με μια συντεχνία η οποία έχει για θεμέλιο την Παράδοση; Η εργασία είναι πάντα ΜΙΑ ακόμη και όταν την συναντάμε κάτω από πολλά πέπλα και με διαφορετικά ονόματα. Ένας σπουδαίος εσωτεριστής και άνθρωπος αναφερόμενος στην τεκτονική μέθοδο είπε:

Η μέθοδος μας είναι αυτή που μας μετέδωσε η μυητική -λειτουργική- αλχημική Παράδοση, που μας ωθεί στην μεταστοιχείωση και στην απελευθέρωση από τους ανθρώπινους περιορισμούς, τους οποίους θεωρούμε ως σκουριές, ξεκινώντας από την προσωπικότητα….. Το επίπεδο του Πνεύματος τρέφεται από θυσίες. Όσο περισσότερο ο Άνθρωπος θυσιάζει τον δικό του εγωισμό, τα δικά του πάθη, τις δικές του διαστροφές και τα δικά του ελαττώματα, τόσο φωτεινότερο γίνεται το πνευματικό του σώμα”.

Share:

Πως γνωρίζεις ότι είσαι ερωτευμένος; Μπορεί ο έρωτας σου να ποσοτικοποιηθεί, να μετρηθεί ή να αποδειχθεί; Το γνωρίζεις όμως με απόλυτη βεβαιότητα, το βιώνεις σε κάθε σου κύτταρο, ο έρωτας μεταστοιχειώνει το είναι σου. Αυτό είναι κι ο εσωτερισμός λοιπόν, ο έρωτας του ανθρώπου για τη ζωή. Κι όπως ο ερωτευμένος ποθεί να γνωρίσει το αντικείμενο της λατρείας του, να το βιώσει και να γίνει ένα με αυτό, το ίδιο ποθεί και ο εσωτεριστής. Κι όπως δεν αντέχει και πονάει όταν προσβάλλουν και βεβηλώνουν αυτόν που αγαπά, έτσι κι ο εσωτεριστής πονάει και υπερασπίζεται τη ζωή σε κάθε της έκφανση. Κι όπως όσοι δεν έχουν ερωτευτεί ποτέ δεν μπορούν να καταλάβουν τον ερωτευμένο και τους φαίνεται παράξενος, ίσως λίγο τρελός, έτσι όπως ζει στον κόσμο του και ορίζει τη ζωή του με μια δύναμη άγνωστη σε αυτούς, έτσι κι ο εσωτεριστής χλευάζεται κι απομονώνεται από το πλήθος. Δεν τον απασχολεί όμως, καθώς στο δικό του κόσμο έχει μόνο ένα σκοπό, να ενωθεί με το αντικείμενο της λατρείας του, με τη ζωή. Κι όσο περισσότερο τη γνωρίζει, τους τρόπους έκφρασης της, το ρυθμό της, την έκταση της, τόσο  προσεγγίζει την απελευθερωτική λύτρωση της ενότητας. Ας είναι για τους υπόλοιπους πάντα ένας τρελός, αυτός ρίχνει που και που δάκρυα συμπόνιας για τους συνανθρώπους του που δεν είχαν την ευλογία να βιώσουν το Θείο έρωτα!

 

 

 

Share:

 

Στη μήτρα μιας μητέρας βρίσκονται δύο μωρά. Το ένα ρωτά το άλλο: «Πιστεύεις στη ζωή μετά τον τοκετό;» κι εκείνο απάντησε,
«Γιατί ρωτάς; Φυσικά. Κάτι θα υπάρχει μετά τον τοκετό. Μπορεί να είμαστε εδώ για να προετοιμαστούμε για αυτό που θα ακολουθήσει αργότερα.»
«Ανοησίες», είπε το πρώτο. «Δεν υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό. Τι είδους ζωή θα ήταν αυτή»;
Το δεύτερο είπε, «Δεν ξέρω, αλλά θα υπάρχει περισσότερο φως από ό, τι εδώ. Ίσως να περπατάμε με τα πόδια μας και να τρώμε με το στόμα. Ίσως να έχουμε περισσότερες αισθήσεις που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε τώρα».

Το πρώτο απάντησε: «Αυτό είναι παράλογο! Το περπάτημα είναι αδύνατο. Και να τρώμε με το στόμα; Γελοίο! Ο ομφάλιος λώρος μας δίνει την τροφή και όλα όσα χρειαζόμαστε. Αλλά ο ομφάλιος λώρος είναι πολύ κοντός. Οπότε, η ζωή μετά τον τοκετό, λογικά, αποκλείεται».

Το δεύτερο όμως επέμενε, «Λοιπόν, νομίζω ότι υπάρχει κάτι και ίσως είναι διαφορετικό από ό,τι είναι εδώ. Ίσως να μη μας χρειάζεται αυτό το φυσικό ‘καλώδιο’ πια».

Και το πρώτο απάντησε, «Ανοησίες. Και επιπλέον, αν υπάρχει ζωή, τότε γιατί ποτέ κανείς δεν έχει γυρίσει πίσω από εκεί; Ο τοκετός είναι το τέλος της ζωής, και μετά από τον τοκετό & δεν υπάρχει τίποτα, παρά μόνο σκοτάδι, σιωπή και λήθη. Δεν οδηγεί πουθενά».

«Λοιπόν, δεν ξέρω», λέει το δεύτερο, «αλλά σίγουρα θα συναντήσουμε τη μητέρα και αυτή θα μας φροντίσει».
Τότε το πρώτο μωρό απάντησε, «Μητέρα; Πιστεύεις στη μητέρα; Αυτό είναι γελοίο. Αν η μητέρα υπάρχει, τότε πού είναι τώρα»;
Το δεύτερο είπε: «Είναι παντού γύρω μας. Είμαστε περικυκλωμένοι από αυτήν. Είμαστε μέρος της. Είναι μέσα της που ζούμε. Χωρίς αυτήν, αυτός ο κόσμος δεν θα μπορούσε καν να υπάρχει».

Τότε είπε το πρώτο, «Λοιπόν, εγώ δεν την βλέπω, έτσι είναι λογικό ότι δεν υπάρχει».
Και τότε το δεύτερο μωρό απάντησε, «Μερικές φορές, όταν κάνεις ησυχία και επικεντρωθείς και ακούσεις πραγματικά, μπορείς να αντιληφθείς την παρουσία της, και μπορείς να ακούσεις την αγαπημένη της φωνή, να σε καλεί από πάνω».

 

Share:

 

Ζούμε μέσα σε μια αχανή ζούγκλα πληροφοριών. Οι άνθρωποι πλέον στις περισσότερες χώρες της υφηλίου έχουν πρόσβαση ανά πάσα στιγμή σε έναν ανυπολόγιστο όγκο δεδομένων, είτε αυτά είναι βιβλία, ιστοσελίδες, πολυμέσα ή κάθε λογής υλικό. Πέραν τούτου έχουν τη δυνατότητα να έρθουν άμεσα σε επαφή με οποιονδήποτε θελήσουν σε οποιοδήποτε μέρος του πλανήτη. Γιατί λοιπόν να ασχοληθούν με τον Τεκτονισμό, έναν αρχαίο θεσμό πνευματικής εξέλιξης ενώ υπάρχουν άλλα πολυάριθμα μέσα για την απόκτηση γνώσεων;

Τι είναι άραγε η γνώση; Είναι η συλλογή γραπτών ή ομιλιών ή μήπως είναι μία εσωτερική κατάσταση – καρπός των προσπαθειών μας; Ας ανατρέξουμε στη μεγάλη μνήμη της ανθρωπότητας, την ιστορία.

Share:

Οι άνθρωποι, στις σχέσεις μεταξύ τους, μπορούν να παρομοιαστούν με δυο αντικριστούς τοίχους. Κάθε τοίχος είναι διάτρητος από μικρές τρύπες στις οποίες φωλιάζουν άσπρα και μαύρα πουλιά. Τα μαύρα πουλιά είναι αρνητικές σκέψεις και μοχθηρές λέξεις. Τα άσπρα πουλιά είναι αγαθές σκέψεις και καλές λέξεις. Τα άσπρα πουλιά, εξαιτίας του σχήματος και του μεγέθους τους, μπορούν να μπαίνουν μόνο στις τρύπες που είναι για τα άσπρα πουλιά. Το ίδιο ισχύει και για τα μαύρα.

Τώρα, ας υποθέσουμε ότι υπάρχουν δυο άνδρες που πιστεύουν ότι είναι εχθροί. Ας ονομάσουμε τον έναν Γιουσούφ και τον άλλον Αλή. Ο Γιουσούφ, πεισμένος μια μέρα ότι ο Αλή θέλει το κακό του, κυριεύεται από θυμό και του στέλνει αρνητικές σκέψεις. Κάνοντας το αυτό, απελευθερώνει ένα μαύρο πουλί και την ίδια στιγμή μια τρύπα στον τοίχο του μένει κενή.

Share:

Όλοι οι άνθρωποι ανεξαιρέτως είμαστε εγωιστές. Ο εγωισμός είναι ίσως ο χειρότερος εχθρός της ανθρωπότητας. Είναι η ψευδαίσθηση ότι αποτελούμε κάτι ξεχωριστό από την υπόλοιπη δημιουργία λόγω της ταύτισης της συνειδητότητας μας με το εξωτερικό περίβλημα της ουσίας μας, την προσωπικότητα. Η ταύτιση αυτή όμως αποτελεί εμπόδιο στη συνειδητοποίηση της οικουμενικότητας της ζωής και της αδελφοσύνης των ανθρώπων. Τα αποτελέσματα του εγωισμού τα συναντάμε καθημερινά μπροστά μας με τη μορφή ιδιοτέλειας, ανταγωνισμού, κακολογίας, συκοφαντίας, συμπλεγμάτων κατωτερότητας/ανωτερότητας κ.ο.κ.. Θα μπορούσαμε να πούμε πως ο σημαντικότερος παράγοντας της δυστυχίας που μαστίζει τις σημερινές ανεπτυγμένες κοινωνίες είναι ο εγωισμός. Αξίζει λοιπόν τον κόπο να εξετάσουμε την έννοια του εγωισμού και τη θέση που θα πρέπει να έχει στη ζωή μας.

Share:

Από καιρού εις καιρόν περνά από το μυαλό μου η έννοια της χαράς και η σημασία της στην Ατραπό της πνευματικής εξέλιξης καθώς και η αξία που της αποδίδεται στη σύγχρονη κοινωνία. Θα έπρεπε άραγε να είναι κύριο μέλημα του ανθρώπου να ζει χαρούμενος; Γιατί  η κατάθλιψη είναι μια σύγχρονη μάστιγα; Και τέλος πώς όλα αυτά συσχετίζονται με τον αγώνα για αυτογνωσία και εσωτερική πρόοδο;

Αυτές οι σκέψεις με προέτρεψαν να προσπαθήσω να εμβαθύνω στο ζήτημα. Πριν μπούμε σε λεπτομέρειες, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω εξ’ αρχής πως ως Χαρά αναφέρω τη διαρκή κατάσταση ευδαιμονίας και όχι την παροδική κατάσταση ενθουσιασμού που σύντομα σβήνει. Ο ενθουσιασμός και η απογοήτευση είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος που ακολουθούν η μία την άλλη όπως η άμπωτη την παλίρροια στον κοσμικό ρυθμό της φύσης μας. Αντίθετα η πραγματική χαρά είναι η απέκδυση από κάθε εγωιστικό συναίσθημα αυτού τους είδους, είναι η προσέγγιση της ευδαιμονίας η οποία επέρχεται μόνο μέσα από τον αρμονικό βίο και την εξισορρόπηση των ελαττωμάτων μας. Έχοντας αποσαφηνίσει το αντικείμενο μελέτης μας λοιπόν, ας εξετάσουμε τη σχέση που έχει η χαρά με τη ζωή του ανθρώπου.

Share:

Ο φιλόσοφος

 

Η αξία ενός ανθρώπου φαίνεται από το πόσο αλλάζει τη ζωή των υπόλοιπων ανθρώπων προς το καλύτερο. Οι άνθρωποι που άλλαξαν ριζικά τον ρου της ανθρωπότητας γράφτηκαν στα κατάστιχα της ιστορίας για αιώνες, ακόμα και χιλιετίες. Τέτοιοι σπουδαίοι άνθρωποι ήταν κατά κύριο λόγο φιλόσοφοι, στοχαστές, επιστήμονες, καλλιτέχνες αλλά και πολιτικοί ή στρατιωτικοί ηγέτες. Τι κοινό είχαν όλοι αυτοί το οποίο, ανεξάρτητα από την ακτίνα ειδίκευσης τους, τους έκανε τόσο επιτυχημένους στο έργο τους; Είχαν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη αντίληψη των αρχών και νόμων που διέπουν την ανθρώπινη ζωή (ατομική και συλλογική). Με άλλα λόγια ήταν φιλόσοφοι. Τι είναι λοιπόν ή φιλοσοφία και γιατί έχει τόσο μεγάλη επίδραση στη ζωή των ανθρώπων;

Share:
Page 1 of 212