Παρατηρώντας την καθημερινότητα, διακρίνω παντού τα σημάδια ενός κοινού μυστικού, μιας ένοχης πραγματικότητας από την οποία ο σύγχρονος άνθρωπος φαίνεται αδύνατο να ξεφύγει. Έναν πνευματικό σκοταδισμό. Βλέπω ανθρώπους να λειτουργούν σπασμωδικά και μιμητικά, αποκομμένοι από κάθε λογική βάση και μέτρο, χωρίς σκοπό, και προορισμό. Ως αποτέλεσμα, ακολουθούμε δρόμους προδιαγεγραμμένους από άλλους για εμάς, δρόμους εύκολους και φανταχτερούς, αλλά δίχως ουσία, οι οποίοι αλίμονο, αυξάνουν ακόμα περισσότερο το κενό που υπάρχει μέσα μας. Κι εμείς ξεχυνόμαστε ξανά στην κατανάλωση, και στην προβολή, και στην ξέφρενη διασκέδαση, στην εργασιομανία και τα ψυχοφάρμακα, μέσα σε φαύλους κύκλους που μοιάζουν δίχως τέλος. Οτιδήποτε χρειαστεί για να αποφύγουμε να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα. Σαν το μωρό μέσα στην κούνια, που όταν κουνάς μπροστά στα μάτια μια κουδουνίστρα με χαρωπά χρώματα, ξεχνάει για λίγο τον κλάμα του. Το να καλύπτεις και να αποφεύγεις ένα πρόβλημα όμως απλά κάνει το πρόβλημα μεγαλύτερο. Η κατάθλιψη δεν αποτελεί πλέον πάθηση αλλά φυσικό αποτέλεσμα της καθημερινότητας που ζούμε. Η λύση είναι να ψάξουμε με ειλικρίνεια τα αίτια που μας έχουν φέρει σε αυτή την κατάσταση και να τα αντιμετωπίσουμε με θάρρος.

Share: