Από καιρού εις καιρόν περνά από το μυαλό μου η έννοια της χαράς και η σημασία της στην Ατραπό της πνευματικής εξέλιξης καθώς και η αξία που της αποδίδεται στη σύγχρονη κοινωνία. Θα έπρεπε άραγε να είναι κύριο μέλημα του ανθρώπου να ζει χαρούμενος; Γιατί  η κατάθλιψη είναι μια σύγχρονη μάστιγα; Και τέλος πώς όλα αυτά συσχετίζονται με τον αγώνα για αυτογνωσία και εσωτερική πρόοδο;

Αυτές οι σκέψεις με προέτρεψαν να προσπαθήσω να εμβαθύνω στο ζήτημα. Πριν μπούμε σε λεπτομέρειες, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω εξ’ αρχής πως ως Χαρά αναφέρω τη διαρκή κατάσταση ευδαιμονίας και όχι την παροδική κατάσταση ενθουσιασμού που σύντομα σβήνει. Ο ενθουσιασμός και η απογοήτευση είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος που ακολουθούν η μία την άλλη όπως η άμπωτη την παλίρροια στον κοσμικό ρυθμό της φύσης μας. Αντίθετα η πραγματική χαρά είναι η απέκδυση από κάθε εγωιστικό συναίσθημα αυτού τους είδους, είναι η προσέγγιση της ευδαιμονίας η οποία επέρχεται μόνο μέσα από τον αρμονικό βίο και την εξισορρόπηση των ελαττωμάτων μας. Έχοντας αποσαφηνίσει το αντικείμενο μελέτης μας λοιπόν, ας εξετάσουμε τη σχέση που έχει η χαρά με τη ζωή του ανθρώπου.

Share: