Στην εποχή μας, μία εποχή που έχει ως χαρακτηριστικό γνώρισμα το διαδίκτυο, τα ηλεκτρονικά βιβλία, τις ηλεκτρονικές ομιλίες και τόσα άλλα ο εσωτερισμός τείνει να γίνει κάτι το… εξωτερικό! Η κριτική σκέψη έχει αδρανήσει από το πλήθος των πληροφοριών που λαμβάνουμε καθημερινά σε ανυπολόγιστους όγκους και η ζωή τρέχει με καλπάζοντες ρυθμούς. Δεν αφομοιώνουμε, δεν κατανοούμε εις βάθος και έτσι δεν φιλτράρουμε τίποτα. Αυτή η “γνώση”, που απέχει πολύ από το να είναι κτήμα μας καθώς λαμβάνεται εξωτερικά, καταλήγει να αναπαράγεται και τελικά να γίνεται αποδεκτή ως δήθεν κατανόηση, αυξάνοντας μονάχα τον εγωισμό και την έπαρση μας. Στον κρίσιμο λοιπόν καιρό τον οποίο διανύουμε ως ανθρωπότητα θα πρέπει να προβούμε σε αλλαγές ριζικές και ουσιώδεις. Διότι το περιβάλλον, οι ανθρώπινες σχέσεις, η σχέση με τον εαυτό μας και η εν γένη κατάσταση που έχουμε περιέλθει δείχνει μία αποδιοργάνωση και μάλιστα κλιμακούμενη. Ο άνθρωπος όμως κρύβει μέσα του ένα μεγαλείο και μια θεία καταγωγή. Η κατάσταση μπορεί να είναι κρίσιμη όμως δεν είναι μη αναστρέψιμη και η απελπισία, αδελφική φίλη της μεμψιμοιρίας και της αδράνειας, δεν πρέπει να μας καταβάλλει. Είναι εύκολο να λέμε τι είναι άσχημο και πως τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι καλύτερα· λοιπόν ας εργαστούμε ατομικά και συλλογικά για να αλλάξουμε την χαοτική κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο. Αυτό είναι το σύνθημα του υγιή ανθρώπου, του ανθρώπου της δράσης και αυτό είναι και το σύνθημα του τέκτονα! Ποια είναι λοιπόν η “εργασία” που επιτελεί ένας σύγχρονος τέκτονας;

Γιατί άραγε ένας άνθρωπος που ενδιαφέρεται για αυτοβελτίωση, και μέσω αυτής για την βελτίωση του συνόλου, να ασχοληθεί με μια συντεχνία η οποία έχει για θεμέλιο την Παράδοση; Η εργασία είναι πάντα ΜΙΑ ακόμη και όταν την συναντάμε κάτω από πολλά πέπλα και με διαφορετικά ονόματα. Ένας σπουδαίος εσωτεριστής και άνθρωπος αναφερόμενος στην τεκτονική μέθοδο είπε:

Η μέθοδος μας είναι αυτή που μας μετέδωσε η μυητική -λειτουργική- αλχημική Παράδοση, που μας ωθεί στην μεταστοιχείωση και στην απελευθέρωση από τους ανθρώπινους περιορισμούς, τους οποίους θεωρούμε ως σκουριές, ξεκινώντας από την προσωπικότητα….. Το επίπεδο του Πνεύματος τρέφεται από θυσίες. Όσο περισσότερο ο Άνθρωπος θυσιάζει τον δικό του εγωισμό, τα δικά του πάθη, τις δικές του διαστροφές και τα δικά του ελαττώματα, τόσο φωτεινότερο γίνεται το πνευματικό του σώμα”.

Share: