Συχνά αναρωτιέμαι…Από πότε γίναμε έτσι; Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι πεσιμιστικό, αντιθέτως! Μεγαλώνοντας το παρατήρησα αυτό, η σκέψη που είναι προσανατολισμένη στην αναζήτηση αντιμετωπίζεται από τον σύγχρονο “πολιτισμό” ως κάποιου είδους παράνοια ή κατάθλιψη “τι τα θες και τα σκαλίζεις;” , “εδώ είναι ο πραγματικός κόσμος και έχουμε δουλειές να κάνουμε” “ωραία είναι αυτά μωρέ αλλά εγώ δεν έχω χρόνο..” , “δεν αλλάζει τίποτα άδικα παιδεύεσαι” , “καλά τα λες εσύ αλλά δεν τα κάνει κανείς” και άλλα πολλά. Ε λοιπόν, φίλοι μου, αυτή η λογική με αφήνει άναυδο. Από πότε είναι αποδεκτό να αναγνωρίζουμε μεν το ορθό να πράττουμε δε το λάθος; Από πότε έχει περισσότερη σημασία η δουλειά που κάνουμε και όλες οι άλλες δραστηριότητες που καταπιανόμαστε από τα υπαρξιακά μας ερωτήματα; Ήρθαμε από την άβυσσο του αγνώστου, από μια μακρινή ίσως καταγωγή που τώρα δεν μπορούμε να ανακαλέσουμε στη μνήμη μας, λάβαμε το δώρο της συνείδησης και πλέον ζούμε όλοι σαν να ξέρουμε ακριβώς που βαδίζουμε και το μόνο που μένει είναι να πηγαίνουμε στη δουλειά μας μέχρι να πεθάνουμε και εντωμεταξύ άντε να πάρουμε και καμία καλύτερη θέση ή να γίνουμε αρεστοί στον περίγυρο μας. Μήπως εσείς ξέρετε προς τα που βαδίζουμε ως μονάδες, ως σύνολο, ως ανθρωπότητα; Είμαστε πραγματικά παρανοϊκοί όταν δεν αναζητούμε τον λόγο που ήρθαμε στη ζωή και τον σκοπό μας και εμείς το έχουμε αντιστρέψει: Όποιος αναζητά την αλήθεια είναι τρελός.

Μια δεύτερη απορία μου είναι η εξής: Άραγε πόσοι από εσάς έχουν εσωτερικές ανησυχίες αλλά τις κρύβουν για να αποφύγουν τον κόλαφο της κοινωνίας; Γιατί πολλές φορές είδα σε ανθρώπους που συζήτησα σκιρτήματα ενός αναζητητή που δυστυχώς έμαθε να κρύβεται για να μην φανεί διαφορετικός. Δεν σας κρύβω άλλωστε ότι και εγώ σκέφτηκα μια στιγμή πριν γράψω αυτό το κείμενο αλλά έπειτα είπα ότι έστω και ένας άνθρωπος που έχει δίψα για ζωή και αναζήτηση αλλά φοβάται μήπως είναι υπερβολικά διαφορετικός από τον περίγυρο του έχει πραγματικά περισσότερη αξία για εμένα από όλους τους υπόλοιπους που θα με περιγελάσουν. Μάθε λοιπόν, άγνωστε ίσως φίλε μου, πως δεν είσαι διαφορετικός: όλοι μέσα μας τα ίδια κουβαλάμε, άσχετα από το πόσο κουλ θέλουμε να δείχνουμε στους γύρω μας. Έχουμε αγωνίες, δίψα για γνώση, φόβους, όνειρα κρυμμένα που τα ταΐζουμε με ύλη. Και ο εντός μας άνθρωπος λιμοκτονεί. Αρκετά κρύφτηκε το Φως της αναζήτησης στον Μεσαίωνα που ζούμε και ο οποίος μας έχει κατακλύσει με αυτή την ψευτοκουλτούρα της αηδίας που χωρίζει τους ανθρώπους με ένα ανήλεο ανταγωνισμό: είμαι πλουσιότερος, πήγα καλύτερες διακοπές, είμαι πιο όμορφος, έχω περισσότερα λαικ και άλλα. Ας μην γίνομαι γραφικός όμως. Δεν θέλω να αναλωθώ εκεί γιατί έτσι θα ξέφευγα από την ουσία που δεν είναι η γκρίνια, μία νέα μορφή ανταγωνισμού γεννάται εκεί που χωρίζει εκ νέου, σε σκεπτόμενους και μη σκεπτόμενους. Όλοι είμαστε μία οικογένεια και δεν θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει περισσότερο ένας περαστικός από τον καλύτερο μας φίλο ή τον συγγενή μας. Δεν με νοιάζει σε πια κατηγορία ανήκεις λοιπόν γιατί εγώ μόλις σε έβαλα σε μία κατηγορία που τις ενώνει όλες και αυτή είναι η ανθρωπότητα.

Ας πάμε στην ουσία λοιπόν. Δεν θεωρείτε και εσείς πως πρέπει να αλλάξει κάτι στην πορεία μας; Είστε ικανοποιημένοι με τις προοπτικές που ανοίγονται μπροστά μας και για τις μέλλουσες γενιές; Μικροί δεν είχαμε τόσες απορίες για τον Κόσμο, για το Διάστημα; Τώρα γιατί σταματήσαμε να ρωτάμε ρε παιδιά; Δεν θέλετε να ξέρετε τι γίνεται σε άλλους γαλαξίες; Δεν θέλετε να ξέρετε πως μας επηρεάζουν όλα αυτά; Τι είναι τα ζώα, τα φυτά, οι άνθρωποι; Τι βάθος έχουμε μέσα μας; Η ψυχοσύνθεση μας είναι τόσο πολύπλοκη που συνιστά ένα σύμπαν από μόνη της… Η σύγχρονη ζωή μας τραβά σαν μία δίνη με όλα αυτά τα “γούστα” που μας προτείνει, αλλά εμείς πρέπει να πετάξουμε με τα φτερά της αγάπης για το σύνολο, για τη γνώση, για την πρόοδο, για την α-λήθεια που αφυπνίζει. Εγώ αν δεν μάθω το γιατί της ύπαρξης μου δεν θα ησυχάσω πάντως. Αρκετά κοιμήθηκα στον λήθαργο του φαίνεσθαι. Αρκετά κοιμηθήκαμε στον λήθαργο του φαίνεσθαι. Επειδή ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΓΙΝΑΜΕ ΕΤΣΙ…

Share: