Πως γνωρίζεις ότι είσαι ερωτευμένος; Μπορεί ο έρωτας σου να ποσοτικοποιηθεί, να μετρηθεί ή να αποδειχθεί; Το γνωρίζεις όμως με απόλυτη βεβαιότητα, το βιώνεις σε κάθε σου κύτταρο, ο έρωτας μεταστοιχειώνει το είναι σου. Αυτό είναι κι ο εσωτερισμός λοιπόν, ο έρωτας του ανθρώπου για τη ζωή. Κι όπως ο ερωτευμένος ποθεί να γνωρίσει το αντικείμενο της λατρείας του, να το βιώσει και να γίνει ένα με αυτό, το ίδιο ποθεί και ο εσωτεριστής. Κι όπως δεν αντέχει και πονάει όταν προσβάλλουν και βεβηλώνουν αυτόν που αγαπά, έτσι κι ο εσωτεριστής πονάει και υπερασπίζεται τη ζωή σε κάθε της έκφανση. Κι όπως όσοι δεν έχουν ερωτευτεί ποτέ δεν μπορούν να καταλάβουν τον ερωτευμένο και τους φαίνεται παράξενος, ίσως λίγο τρελός, έτσι όπως ζει στον κόσμο του και ορίζει τη ζωή του με μια δύναμη άγνωστη σε αυτούς, έτσι κι ο εσωτεριστής χλευάζεται κι απομονώνεται από το πλήθος. Δεν τον απασχολεί όμως, καθώς στο δικό του κόσμο έχει μόνο ένα σκοπό, να ενωθεί με το αντικείμενο της λατρείας του, με τη ζωή. Κι όσο περισσότερο τη γνωρίζει, τους τρόπους έκφρασης της, το ρυθμό της, την έκταση της, τόσο  προσεγγίζει την απελευθερωτική λύτρωση της ενότητας. Ας είναι για τους υπόλοιπους πάντα ένας τρελός, αυτός ρίχνει που και που δάκρυα συμπόνιας για τους συνανθρώπους του που δεν είχαν την ευλογία να βιώσουν το Θείο έρωτα!

 

 

 

Share:

 

Στη μήτρα μιας μητέρας βρίσκονται δύο μωρά. Το ένα ρωτά το άλλο: «Πιστεύεις στη ζωή μετά τον τοκετό;» κι εκείνο απάντησε,
«Γιατί ρωτάς; Φυσικά. Κάτι θα υπάρχει μετά τον τοκετό. Μπορεί να είμαστε εδώ για να προετοιμαστούμε για αυτό που θα ακολουθήσει αργότερα.»
«Ανοησίες», είπε το πρώτο. «Δεν υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό. Τι είδους ζωή θα ήταν αυτή»;
Το δεύτερο είπε, «Δεν ξέρω, αλλά θα υπάρχει περισσότερο φως από ό, τι εδώ. Ίσως να περπατάμε με τα πόδια μας και να τρώμε με το στόμα. Ίσως να έχουμε περισσότερες αισθήσεις που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε τώρα».

Το πρώτο απάντησε: «Αυτό είναι παράλογο! Το περπάτημα είναι αδύνατο. Και να τρώμε με το στόμα; Γελοίο! Ο ομφάλιος λώρος μας δίνει την τροφή και όλα όσα χρειαζόμαστε. Αλλά ο ομφάλιος λώρος είναι πολύ κοντός. Οπότε, η ζωή μετά τον τοκετό, λογικά, αποκλείεται».

Το δεύτερο όμως επέμενε, «Λοιπόν, νομίζω ότι υπάρχει κάτι και ίσως είναι διαφορετικό από ό,τι είναι εδώ. Ίσως να μη μας χρειάζεται αυτό το φυσικό ‘καλώδιο’ πια».

Και το πρώτο απάντησε, «Ανοησίες. Και επιπλέον, αν υπάρχει ζωή, τότε γιατί ποτέ κανείς δεν έχει γυρίσει πίσω από εκεί; Ο τοκετός είναι το τέλος της ζωής, και μετά από τον τοκετό & δεν υπάρχει τίποτα, παρά μόνο σκοτάδι, σιωπή και λήθη. Δεν οδηγεί πουθενά».

«Λοιπόν, δεν ξέρω», λέει το δεύτερο, «αλλά σίγουρα θα συναντήσουμε τη μητέρα και αυτή θα μας φροντίσει».
Τότε το πρώτο μωρό απάντησε, «Μητέρα; Πιστεύεις στη μητέρα; Αυτό είναι γελοίο. Αν η μητέρα υπάρχει, τότε πού είναι τώρα»;
Το δεύτερο είπε: «Είναι παντού γύρω μας. Είμαστε περικυκλωμένοι από αυτήν. Είμαστε μέρος της. Είναι μέσα της που ζούμε. Χωρίς αυτήν, αυτός ο κόσμος δεν θα μπορούσε καν να υπάρχει».

Τότε είπε το πρώτο, «Λοιπόν, εγώ δεν την βλέπω, έτσι είναι λογικό ότι δεν υπάρχει».
Και τότε το δεύτερο μωρό απάντησε, «Μερικές φορές, όταν κάνεις ησυχία και επικεντρωθείς και ακούσεις πραγματικά, μπορείς να αντιληφθείς την παρουσία της, και μπορείς να ακούσεις την αγαπημένη της φωνή, να σε καλεί από πάνω».

 

Share:

Οι άνθρωποι, στις σχέσεις μεταξύ τους, μπορούν να παρομοιαστούν με δυο αντικριστούς τοίχους. Κάθε τοίχος είναι διάτρητος από μικρές τρύπες στις οποίες φωλιάζουν άσπρα και μαύρα πουλιά. Τα μαύρα πουλιά είναι αρνητικές σκέψεις και μοχθηρές λέξεις. Τα άσπρα πουλιά είναι αγαθές σκέψεις και καλές λέξεις. Τα άσπρα πουλιά, εξαιτίας του σχήματος και του μεγέθους τους, μπορούν να μπαίνουν μόνο στις τρύπες που είναι για τα άσπρα πουλιά. Το ίδιο ισχύει και για τα μαύρα.

Τώρα, ας υποθέσουμε ότι υπάρχουν δυο άνδρες που πιστεύουν ότι είναι εχθροί. Ας ονομάσουμε τον έναν Γιουσούφ και τον άλλον Αλή. Ο Γιουσούφ, πεισμένος μια μέρα ότι ο Αλή θέλει το κακό του, κυριεύεται από θυμό και του στέλνει αρνητικές σκέψεις. Κάνοντας το αυτό, απελευθερώνει ένα μαύρο πουλί και την ίδια στιγμή μια τρύπα στον τοίχο του μένει κενή.

Share:

 

Η ανθρωπότητα μαστίζεται από προβλήματα πάσης φύσεως τώρα αλλά και ανέκαθεν. Είναι καθήκον μας όμως, αν θέλουμε να βαδίσουμε τον δύσκολο δρόμο της εσωτερικής βελτίωσης, να μην στεκόμαστε στα προβλήματα μεμψιμοιρώντας. Αντίθετα οφείλουμε να αναλάβουμε τα όπλα μας και να τρέξουμε στις επάλξεις. Διότι αυτή η εποχή μας καλεί για δράση πιθανόν περισσότερο από κάθε άλλη. Όπως σε κάθε μάχη έτσι και σε αυτή θα πρέπει να δούμε το οπλοστάσιο μας. Τι όπλα έχουμε για την επικείμενη μάχη αλλά και τα πιθανά εμπόδια που θα βρούμε στην πορεία. Αρχικά κάθε δράση προκαλεί μια αντίδραση. Δεν θα έπρεπε λοιπόν να μας ξαφνιάζει που όσο αυξάνουν οι προσπάθειες μας να πειθαρχήσουμε τον εαυτό μας και να πράττουμε ορθά τόσο φαίνεται να πολλαπλασιάζονται τα εμπόδια. Αυτό είναι σημάδι ότι παράγουμε πραγματικό έργο και ο ίδιος μας ο εαυτός με τις κακές συνήθειες και τα ελαττώματα του επαναστατεί, οπότε όλα βαίνουν καλώς.

Share:

 

Η αλήθεια είναι πως ζούμε μια ζωή χαοτική. Μια ζωή γεμάτη άγχος, προσωπικές συγκρούσεις και συναισθηματική αστάθεια. Βασική αιτία είναι ο ρόλος που καλείται να επιτελέσει ο σύγχρονος άνθρωπος ως μέλος της αποδιοργανωμένης βιομηχανικής κοινωνίας που ζούμε. O  άνθρωπος όμως δεν είναι εργαλείο, είναι ένα πολυδιάστατο ον που αποτελείται από σώμα, ψυχή και πνεύμα τα οποία χρειάζονται τροφή, εκγύμναση και χώρο για εξατομικευμένη ανάπτυξη. Ο δυτικός πολιτισμός δυστυχώς το παραβλέπει αυτό. Έχει επικεντρωθεί περισσότερο στο “να έχουμε” παρά στο “να είμαστε”. Τα θλιβερά αποτελέσματα αυτής της νοοτροπίας είναι ορατά σε όλους μας και προσθέτουν ολοένα στο σύννεφο της δυστυχίας που επισκιάζει τα φανταχτερά φώτα του επιφανειακού πολιτισμού μας. Οι περισσότεροι άνθρωποι λοιπόν βρίσκουν τον εαυτό τους σε έναν υπαρξιακό λαβύρινθο καταλήγοντας πάντα σε αδιέξοδο, αδυνατώντας να συνθέσουν έναν τρόπο ζωής που θα ικανοποιεί παράλληλα τις φυσιολογικές ψυχικές και πνευματικές τους ανάγκες αλλά και τις κοινωνικές επιταγές της σύγχρονης εποχής.

Share:

 

Παρατηρώντας την καθημερινότητα, διακρίνω παντού τα σημάδια ενός κοινού μυστικού, μιας ένοχης πραγματικότητας από την οποία ο σύγχρονος άνθρωπος φαίνεται αδύνατο να ξεφύγει. Έναν πνευματικό σκοταδισμό. Βλέπω ανθρώπους να λειτουργούν σπασμωδικά και μιμητικά, αποκομμένοι από κάθε λογική βάση και μέτρο, χωρίς σκοπό, και προορισμό. Ως αποτέλεσμα, ακολουθούμε δρόμους προδιαγεγραμμένους από άλλους για εμάς, δρόμους εύκολους και φανταχτερούς, αλλά δίχως ουσία, οι οποίοι αλίμονο, αυξάνουν ακόμα περισσότερο το κενό που υπάρχει μέσα μας. Κι εμείς ξεχυνόμαστε ξανά στην κατανάλωση, και στην προβολή, και στην ξέφρενη διασκέδαση, στην εργασιομανία και τα ψυχοφάρμακα, μέσα σε φαύλους κύκλους που μοιάζουν δίχως τέλος. Οτιδήποτε χρειαστεί για να αποφύγουμε να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα. Σαν το μωρό μέσα στην κούνια, που όταν κουνάς μπροστά στα μάτια μια κουδουνίστρα με χαρωπά χρώματα, ξεχνάει για λίγο τον κλάμα του. Το να καλύπτεις και να αποφεύγεις ένα πρόβλημα όμως απλά κάνει το πρόβλημα μεγαλύτερο. Η κατάθλιψη δεν αποτελεί πλέον πάθηση αλλά φυσικό αποτέλεσμα της καθημερινότητας που ζούμε. Η λύση είναι να ψάξουμε με ειλικρίνεια τα αίτια που μας έχουν φέρει σε αυτή την κατάσταση και να τα αντιμετωπίσουμε με θάρρος.

Share: